też człowiek

Autor wiersza: 
Irena

ktoś
zagubiony w tłumie
czasem
poradzić sobie nie umie
błądzi
i szuka jakiejś drogi
czuje się
bardzo osamotniony
wszyscy
mijają go w pędzie
i nikt
na pomoc się nie zdobędzie
ważne jest
by mimo szalonego tempa
dojrzeć
bliskość drugiego człowieka...

Milczenie

Autor wiersza: 
Marcin Bartłomi...

Jestem. Pamięcią, modlitwą duszy
Jestem jak zwykle przy rocznicy
Wzrok biegnie po literach płyty
Nie rozmawiajmy ….

Miałbym Ci tyle do powiedzenia
Z przeszłości, spraw bieżących
Usta milczą. Nie mam słów
Pomilczmy razem w ciszy

Tak lepiej, jak niegdyś nocą
Gdy tuliłaś mnie do snu
W miłosnym milczeniu serca
Rozumiemy się bez słów, mamo

echo ciszy

Autor wiersza: 
Ania

słońce stapia się z ziemią
dzienne życie pomału milknie
niebo zachodzi czerwienią
w stawie woda stygnie

dopalający się knot świecy
rzuca cień na szarą ścianę
słyszę niewyraźny głos kobiecy
to głuchej ciszy wołanie

wiatr zaplątał się w kominie
wygwizdując stare nuty
czas tak wolno płynie
gdy umysł niewiarą w siebie zatruty

tylko głośne serca bicie
przypomina mi o tym
że to moje marne życie
dla innych jest złotem

Emocje

Autor wiersza: 
Hrvatski Jadran

Te rymy
Niczym nić pajęcza
Utkane są
Z mojego smutku
Radości
Miłości
Gniewu
Zazdrości
Współczucia
Łez
Uśmiechu

Zapytałem się
Antycznego mędrca
Ile w Duszach ludzkich
Żyje emocji?
Pokiwał głową
Zadumał się głęboko
Spojrzał w górę
Odpowiedział skromnemu poecie:
"Tak wiele jak gwiazd na niebie".

człowieku

Autor wiersza: 
Ania

usłysz mowę szumiących liści
odgłos wiatru echem niesiony
śpiew pszczół zapylających kwiaty wiśni
to obraz życia dźwiękami stworzony

poczuj krople opadającej mgły
dotyk ciepła słonecznych promieni
płaczącej wierzby dotknij łzy
i oddech pokropionej deszczem ziemi

zwolnij rytm swojego serca
oczyść myśli ze złych wspomnień
zobacz ile wokół ukrytego piękna
dostrzeż najpiękniejszy duszy płomień

O CZYM MÓWIĄ STARE FOTOGRAFIE...

Autor wiersza: 
Barbara

Starych fotografii
czas nie obchodzi

na nich zawsze
pozostaniemy młodzi

szelmowski uśmiech
rozwiane włosy

babcine pole na wsi
gdzie się do ziemi
chylą zboża kłosy

mama tata i ja
kiedy byłam mała

suknia w grochy
która gdzieś się
zapodziała

dziecięcy wózek
z ogromnymi kołami

jedyne co się nie zmieniło
to niebo ponad głowami...

Barbara Szuraj

W restauracji (Rozmaryn)

Autor wiersza: 
Rymarys

Dzień ten minął,
na spotkaniu z dziewczyną,
wtedy koło niej siedziałem,
zaproszenie jej wręczałem.

Czerwoną różę jej kupiłem,
że ją przyjmie myślałem,
jednak się pomyliłem,
odpowiedź dostałem
od niej odmowną.

Potem spotkałem dawną
moją miłość szkolną,
siedziała z kolegami,
nachylona nad talerzami,
z jakimiś potrawami.

Bez zbędnych spekulacji,
powiem, że restauracji
tej nazwa Rozmaryn.

Nie śpieszę się

Autor wiersza: 
Rymarys

Nie śpieszę się nigdzie,
nie jadę też w windzie,
która nagle się zacięła,
tam tworząc swe arcydzieła.

Siedzę w pewnej kawiarence,
moje ruchy nie są spięte,
me terminarze nie napięte,
stawiam na płytkach piętę.

Jedyne co słyszę to ciszę,
nikt mi się tu nie drze,
nie mówię, że jest super.

Miast patrzeć w komputer,
albo gapić się na ekran,
znowu coś zapisuje,
powoli to wszystko rymuje.

Zanim coś mnie zdołuje,
tutaj się zrelaksuje.

Teraźniejszość

Autor wiersza: 
Ania

Oddech ziemi
szumiący w konarach
drzew

Osuszył liście
które zmoczył
deszcz

Delikatne krople
odeszły w
niepamięć

Jak łzy
dawno
zapomniane

Serce tylko
dobro pamiętać
chcę

Nieważne
co było
ważne
co jest

tajemnice starego domu

Autor wiersza: 
Irena

stary,opuszczony dom
przykucnął gdzieś w lesie,
przytulił się do drzew,
może będzie mu cieplej...
gdy nastaje noc,
dom unosi powieki,
budzą go ze snu
leśnych rozmów echa...
w środku coś skrzypi,
to drzwi się otwierają,
coś trzeszczy głośno,
to drewniana podłoga
pod czyjąś nogą...
najgłośniejsze są schody,
trzeszczą,dudnią,jęczą,
każdy stopień narzeka,
bo ktoś ciągle je nęka...
stary dom nasłuchuje
echa przeszłych czasów,
gdy dawno,dawno temu
piękniało tu życie...
czasy takie odległe,
dom żyje przeszłością,
tęskni do tego,co było,
czasem westchnie głęboko...