Rozmowy z wnuczką 4

Autor wiersza: 
Zofia Szydzik

( do Karoliny )

Jedyny taki rejs

Spójrz na morze, nie bacząc na roku pory,
tu dotkniesz wszystkiego co daje nam życie.
Miłość, cierpienie - jak księżyca dwie strony.
Zrozumiesz, co ważne, a co masz na zbyciu.

U Posejdona twarde rządzą prawa,
kto przekracza granice - ten wnet ginie.
Uczą pokory - zatem się nie wzbraniaj,
przed wiedzą niezbędną, zanim wypłyniesz.

Hołduj prawdzie i niezłomności wiary.
Nie zabieraj ze sobą pychy zgubnej,
obłudy... Pozostaw je w mule szarym,
gdzie murszeją w głębinie drzewce dumne.

Niechaj nie zwodzi ciebie syreni śpiew,
spokojna pozornie horyzontu dal.
Tu z krótkiego snu często budzi się gniew,
szmaragdowy sen znajdziesz pośród fal.

Płyń z nadzieją w sercu, w czynach z oddaniem.
Wypełniaj swój czas i daj kres złudzeniom.
Życie to oceanem, fal kołysanie...
Płyń rozważnie, w żagle niech dmą marzenia!

Portret Mamy.

Autor wiersza: 
ula

Otrzymałam w prezencie od Brata
bezcenną pamiątkę po Mamie -
przechowywany przez długie lata
portret Mamy w owalnej ramie.

Wczesne lata trzydzieste pamięta
ramka oryginalna pozłacana,
twarz Mamy lekko uśmiechnięta
onegdaj była bardzo zakochana.

Na ścianie przy Czarnej Madonnie
honorowe miejsce otrzymała,
będą mnie wspierały niezawodnie
ja pieczę nad nimi będę miała.

W wyobraźni

Autor wiersza: 
Zofia Szydzik

(do Mamy)

W wyobraźni

Tylko w mojej wyobraźni rozmawiasz ze mną,
i z trudem nadaję rozmowom logiczny tok.
Bywa tak... że pytam, w którą stronę zrobić krok,
gdy stanę w rozwidleniu dróg, a w oczach ciemność.

Idź – powiadasz – w stronę gdzie ciepłe snopy świateł
omiatają krajobraz nabrzeża z portem cichym...
Ujrzysz czekające anioły i usłyszysz
dźwięczny pokładowy dzwon niebiańskiej fregaty.

Cumy zerwą pieczęć siódmą na granicy światów...
Mów, co dalej ?... Odpłyniesz na antypody odległe,
ponad czas i przestrzeń do jasnej niwy rozległej,
wolna od jarzma doczesności i schematów...

Bóg drogi prostuje po drugiej stronie jaźni,
opadną na ziemię: śmierć niczym kurz żywota,
smutek przemijania, a wraz z nim tęsknota...
Jak odnajdę ciebie pośród tak wielu dusz ?
...tego nie ogarniam wyobraźnią!

Zrozumienie

Autor wiersza: 
Bartosz Konieczka

Pokazałaś mi światło, choć sama nie miałaś go zbyt wiele. Dziękuję Ci za to. Niestety nie stać mnie dziś na lepszą dedykację. Za to przepraszam.

Dobre chęci są wybrukowane piekłem
Naszym codziennym,
Szatan to igraszka
Gdy widzisz Jego cień zawsze
Kiedy oczy zamknięte
Jak to musi boleć
Nie myślę-egocentryk.
Dokładam ci cegiełkę
niesioną na barkach
Biec już nie masz siły
Gdy czujesz ten ciężar
Mimo to truchcikiem
Przegrywasz- zwyciężasz

Nula 007

Autor wiersza: 
Gregorsko

nie wierzyła
gdy kamienie przestawiała
za pomocą wersów

pióropusze złotouste
wargom choć mówiły
ona dalej uporem konia
się wzbraniała

ktoś talentem nazwał
zapętlenie strofy
wzrok od pióra
odrywany z wiekiem
dzieciństwo jak książka
zgrabnie obłożona

bez niej
wachlarze metafor
nie oddają piękna
nadchodzącej nocy

Panie Chagall

Autor wiersza: 
duch44

 

 

już nie spotkam ciebie w Paryżu
na tamtej uliczce kolorowej
i wina nie wypiję w kolorowej knajpce
a te uliczki już nie takie barwne
zgubiły gdzieś twoja paletę
już nie polatam z tobą na barwnym niebie

tak mi Panie Chagall ciebie brakuje
już nie pomodlę się z tobą
na tej żółtej Kalwarii
ślubu nie wezmę pod drzewem
pewnie tam gdzieś u góry w niebie
malujesz teraz anioły na niebiesko

pomaluj i mój mały świat
użycz mu swojej wobraźni
na pozornie szare dni
niech na nich wyrosną
twoje róże

 

 

Roses by Marc Chagall

 

Rusałki, upiory i utopcowe bajdy

Autor wiersza: 
Zofia Szydzik

Wink ( do wnuczki Karolinki )

Rusałki, upiory i utopcowe bajdy

Gdy odchodzą sny parne i nocne zmory,
gwiazdek nie licz znudzona - niech migocą.
Wystarczy, że są, towarzyszą nam nocą
jasną, gdy tańczą u ogniska upiory!

Srebrny denar nad nami w perygeum swym,
spogląda ciekawie w jeziora ciemną toń;
zdaje się bliski, wystarczy wyciągnąć dłoń,
by ściągnąć wielki skarb w stronę przybrzeżnych trzcin.

Trwa królestwo nocy, doby ciemna strona,
to pradawnych wierzeń, legend i baśni świat.
Człowiek tu intruzem, w nim Bagiennik nie brat,
w porze Utopców z nocnej Rusałki nie żona.

W czas nocy jasnej, Królowa wód Bełdany
czesze włosy w księżycowej poświacie;
w asyście Nocnic i całej dworskiej braci,
eterycznych zjaw Wojów rycerskiego stanu.

Pójdźmy zatem w ciepłą noc, przygoda czeka.
Poznasz mieszkańców z mazurskich, wodnych dworów.
Nie bój się kłobuków, baśniowych upiorów,
bój się raczej dziewczyno - żywego człowieka!

Gryfie pióra

Autor wiersza: 
Gregorsko

gryfem być
ptakiem o odważnym sercu
drapieżnikom się nie kłaniać
latać zawsze z podniesioną głową

gryfie pióra
lśnią magiczną otoczką
pewnych rysów twarzy

drogowskazem zostać

tam gdzie on
zmieniają się
płaszczyzny nieba

Przy furtce

Autor wiersza: 
Zofia Szydzik

Przy furtce

Boję się pożegnań do dzisiaj,
tamten obraz wciąż jest gdzieś obok.
Pokotem zległa martwa cisza,
jakby utkwił nam w ustach obol.

Tamten czas, co tak sielsko upływał
jaśminem przy płocie się bielił.
Tyś na wody śródziemne odpływał,
w ostatni rejs pod obcą banderą.

Na polach, przydrożnych poboczach
rozlał się makiem, jak winem krwistym.
W sercu mym zima i zakwitł oczar
tęsknotą, niczym szmer suchych liści.

W furtce czytałam hiobowe wieści
(na polach kłosy padały żęte),
że wód szmaragd ciało Twe pieści,
a życie... przez złą kipiel połknięte.

Za wcześnie odszedłeś...za wcześnie...
Zabrałeś nasze lato ze sobą w mrok,
dojrzałość późnej, słodkiej czereśni...
Wrosłam w furtkę, od szaleństwa - o krok.

Twoje ślady na klamce czas zatarł,
omszałość uczuć trzymając w mocy.
Ramion stęsknionych już nie zaplata,
zabrał nasze noce... gwieździste noce.

Ostatnie liście

Autor wiersza: 
Zofia Szydzik

( dla Mamy )

ostatnie liście

biegłaś
przez wiosnę świeżą
pełną zapachów i rozkwitów
przez pola dojrzewających zbóż
gdzie kolorem
grały maki i kąkole

drogami
długimi ogromnie
przy których często szafirem
błysnęła goryczka
biegłaś z nadzieją na spotkanie

w uporze
nieprzytomnym brnęłaś
do Domu przez jesienną szarugę
śpiesząc się radośnie po grudzie
by się nie spóźnić

ostanie
Twoje liście
zdmuchnął wiatr szaławiła
pod stopami moimi
czas uciera je w proch

czym zaszumiałaś
na powitanie Matuś ?