Na wyrywki

Autor wiersza: 
emcek

Od czasu do czasu nie mogę,
chłodzę przylepiony do szyby.
Zachęca światłem park ze ścieżkami
w każdą inną stronę.

Pod górę jest łatwiej, gdy pomyślę
jaki jestem niepotrzebny przemijaniu.

Utykam czy tylko marzę,
parą rąk i spojrzeniem jak sen na jawie.
Śnię dalej, krócej niż uran obiega słońce.

Miłość-taka prosta..

Autor wiersza: 
piotr-ka

Poszłabym za tobą wszędzie
Lecz muszę raz jeszcze
Pozwolić ci, spojrzeć mi w oczy,
Czy znajdę tam siebie

Poszłabym za tobą tam
Gdzie zaprowadzi mnie
Twoja ręka w mojej dłoni
W pełni wspólnego ciepła

Poszłabym za tobą w taniec
W którym zgasną inni wokół
A miłość przemieni się w cichość
wzlotów bez powrotów

I już tam zostaniemy
Bez dróg, bez zdarzeń
Sobą nasyceni, senni.
Dobrze, że poszedłeś ze mną.

Po to

Autor wiersza: 
emcek

nie potrzebuję powodu
poskramiam czas
kilkoma ruchami pędzla

życie świeci jak neon
zachęca kup mnie
na ekranie smartfona
wyświetlam przeznaczenie
gotowe dania w 3 D bez GMO
ze skróconą datą ważności

czuję na okrągło
dawno zmierzyłem się z oczywistością
światło jest małym ptakiem
szukającym cienia

w zielonych oczach

Autor wiersza: 
emcek

śnię o ciszy zbyt wysoko
aby szukać mgieł
zatopionych w jeziorach chmur

już wiesz pozamykałem okna
mrużą oczy od światła
słowa w niewoli wiosny

między dłońmi strumienie
uczucia jak piasek skręcone z wiatru
gnają przed sobą skrawki nieba

parę ciepłych myśli jak anemony
z buzią umazaną słońcem

Oczy dziecka

Autor wiersza: 
piotr-ka

Oczy dziecka
W oczach dziecka, nie widać, zbyt wielu ludzi.
Na próżno się trudzić!
Ale śpiące widać misie na polance w maju.
Sza! Nie wolno ich budzić!

W oczach dziecka nie widać bezdusznej zazdrości.
Nie zagrzeje w nich miejsca.
Bo tych których widzą można kochać najprościej.
Dla wszystkich starczy serca.

W oczach dziecka nie widać dorosłego świata.
Bo jeszcze nie urósł.
Za to, sto tłustych biedronek siedzi na pąku kwiata.
Oby je tylko uniósł!

W oczach dziecka widać mądrość, i niech tak zostanie.
Trzeba ją zachować.
Jedno co warto to oddać, złą dorosłość za nie
Nie warto żałować.

Poruszone niebo

Autor wiersza: 
emcek

zastąpiłem ciebie spokojem lasu
jak zając nasłuchuję czas spływa rzeką

dorastam do wysokości chabrów
skrzydeł aniołów co jak motyle
pogodziły dzień z nocą
latając na wysokości oczu

graniczę z cudem ale żyję
cóż może los gdy uwierzę
tym łatwiej gdy mam władzę nad ciszą
palcami które jak korzenie wrastają w światło

Teraz i potem

Autor wiersza: 
emcek

składam zaraz prostuję
jak zapisana kartka papieru z błędami
śladami po palcach i słońcu

o sobie można skłamać
lub wypracować kompromis
przetaczając światło poranka
wodę ze strumienia porośniętego miętą

trafię z każdej strony
jak wiatr co zaprzedał duszę niebu

rozwieszone między drzewami
bez znaczenia i domu
słowa schną po deszczu

Jak znajdziesz czas

Autor wiersza: 
Marcin Bartłomi...

Jak znajdziesz wolną chwilę w pociągu życia
Spoglądając przez szybę przemijającego czasu
Wysiądź na najbliższej stacji
I po prostu zadzwoń do mej duszy

Czy to będzie dziś, jutro czy za lat kilkanaście
Może będę spoczywał już na starym fotelu lub w trumnie
Po prostu przybądź i pogadajmy
O tym jak to było kiedyś wspaniale

Mijamy się w przeciągu myśli
Zabiegani z zakupami trosk i radości
Jeśli dziś nie zdążysz na czas
Poczekam, gdzieś tak do osiemdziesiątki

Nieważne, czy jesteśmy po dwóch stronach mostu, morza
Czy dzieli nas przestrzeń po między niebem a ziemią
Zegar kiedyś może wybije tą godzinę
A karty kalendarza odetchną atramentem godziny i miejsca

Pewnego dnia, o pewnej godzinie…
Może zdarzy się…
Że dwa rozpędzone pociągi życia
Zatrzymają się na tej samej stacji

Nie miniemy się z walizkami jak zwykli podróżni
Tylko przystaniemy na chwilę
Przynajmniej na chwilę
…w poczekalni życia

…nieba, czyśca lub piekła

bez słowa

Autor wiersza: 
emcek

Już ulice zalane wschodem.
U zbiegu ust fontanna z kamiennym popiersiem,
Afrodyta nieprzespanych nocy.

Wyglądają kwiaty nie spoczną,
przez piasek pełzną jak wąż ze złota,
owinie się ziemią, cień zostawi za sobą.

To zabobon przywołam zaklęcia ze słońca,
mgłę dosiądę w skoku odlanym ze spiżu.

Cóż gonić, sama droga jak sens bramą stoi.
Bez pytań przyglądam się niebu przez szkło
z rozbitej butelki.

Trwanie

Autor wiersza: 
piotr-ka

Trwanie
Dokąd podążasz, bezsilny i ufny, człowieku?
Z gałązką oliwną w jednej ręce, i kamieniem
w drugiej.
Chlubiąc się cieniami, po przeżytym, wieku.
Na drodze bez celu, z odwiecznym tęsknieniem,
jak długiej?
Mgłą poi spragnionych, bóg, głodnych miraży,
ręką co wraz z batem, do marszu przymusza,
za czymże?
Stracisz przeistnienie swoje,wśród ołtarzy,
jedność choć ją ciągle coś nęka i skrusza,
nie wymrze.