Nadejdzie taki dzień.

Autor wiersza: 
ula

Och życie moje
wciąż kołem się toczy
raz słońce ,raz wiatr
to nagle piaskiem w oczy.

Twardo stajesz na nogach
trud życia dźwigać trzeba
cierpliwie gromadzisz siły
kiedy taka jest wola nieba.

Nadejdzie taki dzień
zobaczysz światło w zenicie
zapomnisz o troskach cierpieniu
miłość czeka w lazurach błękicie.

ugięcie

Autor wiersza: 
emcek

dotknij już niczyj
mgłą i zapasem bezruchu
"żyć jest jakże tępym przerażeniem"

porzucam źródła
żółkną idą za szeptem
krzyżując dłonie
skrzydła uniosę

jak zaśpiew
licząc głosy z deszczu
zbieram

skarżyć werterowsko
przymieram cieniem
podaj słowo gdy zamilczę
na grani

cichość

Autor wiersza: 
emcek

podzieliłem się snami i wodą
co zmoczyła włosy wierzbom
wyrosłym na brzegu dobrym słowem

zamieniłem oczy na grząskie myśli
ukryte w czerwieni liści
ścieżki i twarz za owalem dłoni

jak jesień doleję deszczu wiecznym piórom
sercu natręctw które nocą
jak spóźniony przechodzeń
wystukało na chodniku swoje imię

w obietnicy zamilkły echa
na drzewach uplotły gniazda z wiatru

Koniec (śledztwa)

Autor wiersza: 
Rymarys

Gdy dam ci coś bezinteresownie,
przestań się odzywać do mnie,
powiedz jak bardzo zawiodłem
i jak zawieść bardziej mogłem,
kiedy ponoć tobą sterowałem,
gdy o twą uwagę żebrałem,
to było z mej strony podłe,
gdy się z tobą spotykałem,
wymówek nie wymyślałem,
to takie chamskie i szorstkie.

Żaden ze mnie damski bokser
i w tym chyba tkwi problem,
bo gdy dawałem ci wolną wolę,
ty zarzucałaś mi kontrolę,
chyba już samotność wolę,
od pytań bez odpowiedzi,
już dłużej słuchać nie mogę,
że jestem tym co ciebie śledzi.

To już (koniec)

Autor wiersza: 
Rymarys

To już definitywny,
tego związku koniec,
jeśli świat jest dziwny,
złap mnie za dłonie,
będę taki naiwny,
tańcząc tango w Barcelonie.

To ostatni etap w peletonie,
zanim ta meta spłonie,
utrwali papier detal,
stępi się miecza metal,
już nie pomoże Dedal.

Ten wieczór jest nasz,
więc na sam koniec,
złap mnie za dłonie,
razem z tobą będę leciał,
czując się jak duży dzieciak,
nim ogłoszę nowy na miłość przetarg.

oddalenie

Autor wiersza: 
emcek

gubię anioła w kałużach
brodzą oczy wysiłek
aby zobaczyć swoje plecy
garbaty los

im dalej pomyślę wieczór
spowiadam w konfesjonale
chociaż milczenie nie jest pokutą
patrzę na świat z determinacją

słyszę jak bezwietrznie
liście w rumieńcach spazmem wiatru
ojciec znowu poszedł i zapomniał
kogo jeszcze spotkam na ścieżce
węższej od myśli

prodromy

Autor wiersza: 
emcek

gdy dopniesz guziki
jesień przylgne do skóry
mokrym liściem

poznaję rozdygotany czas
usta w odleżynach w parodii uśmiechu
jednym aktem przechadzają się sny
dojrzewają cierpkie owoce aronii

w odbiciach wielu luster
twórca i niszczyciel
zostawiam ślady
deszczu i pokory

neurastenie

Autor wiersza: 
emcek

noc gryzie ramię nie mogę odpocząć
z trzewi opasłej pamięci wypadają słowa
skradzione rozmowy na ustach pyłki
z łąk co pod sobą w beztroskim wzburzeniu
miarą jaskrów wytyczają ścieżki

południe grzeje plecy w kucharskiej czapce
odgrzewam światło gdy księżyc zostawił
pysk bezzębnej szalupy przywitał rozbitek
na dnie pustej szklanki okupionej skargą

stary chociaż w czasie aktywa i dach
już przeciekł podszyty deszczem sprostam
ciśnienie ulic na brzeg wyrzuci wyliniałe słońce
kamienie wyjęte z butów daremną przestrogę

sekrety

Autor wiersza: 
emcek

przekwitają cienie lip
nagietki w czerwonym zaczynie
pnie się chłód jak słowa
czym dalej się łudzić

o krok od wspomnień
w pelerynie z dmuchawców
zaglądam w oczy już ciemnieją
wypalone przez słońce i niemoc

pozuję na morze z bezkresem
porzucony przez czas
śledzę losy osieroconych myśli
drzew odartych z wiatru

staram się

Autor wiersza: 
emcek

przedawkowałem złość
na talerzu pełnym pęknięć
zamiast wzoru kwiatów
bezradność jak zimny makaron

mam odnaleźć siebie w garści
proszkach na potencję
gdy dzień przychodzi z nocą
zawężony do kolejnego oddechu
planów przyklejonych do lodówki
gumą do żucia

słowa jak lustrzane odbicia
kopiują spojrzenia namiastkę światła
ledwo widoczną pajęczynę
między palcami